شانزدهمین سالگردِ درگذشت استاد فقید حاج آقا منصوری گرامی باد

۱۶ سال گذشت،
           او پَر کشید و رفت، 
           و ما مانده ایم غَریب از فراقِ یار....


بعد از پدر و مادر، معلّم های عاشق، کسانی اند که هم ما را آموزش می دهند و هم در تربیت مان عاشقانه می کوشند. به همین دلیل است که ارتباطِ ما با آن دلدادگان، چیزی فراتر از یک درس و مشقِ ِ خُشک و خالیست. 
معلّم های عاشق، با روح و روانِ ما انسانها ارتباط برقرار می کنند. چه بسا معلّمانی که تا زنده ایم به یادشان داریم، گرچه شاید از محتویاتِ درسی که در کلاسَش آموخته ایم، چیزی در خاطِر باقی نمانده باشد.
در مجتمعِ آموزشی رضوان تهران،  استادی داشتیم که همچون پدری مُشفق و دانا تا شانزده سالِ پیش، در کنارمان بود و بسیاری از آنچه باید می دانستیم را به ما آموخت؛ نه در حَرف، بلکه در عمل اش. در نظم، صبوری، متانت، خردورزی، تدیّن، ایثارگری، خلوص و... با اینکه او رسماً معلّم ِ آموزش و پرورش نبود و یک افسرِ نیروی هواییِ ارتش ِ کشور بود، همیشه می گفت: خوش به حال کسانی که معلّم شده اند. و او سرانجام پس از بازنشستگیِ از ارتش، به آرزویش رسید و به مدرسه آمد و مشتاقِ شنیدن آواز پرندگانِ کوچکِ دبستانی شد. امروز ما مانده ایم و دوری از آن عزیزی که از دست دادیم. او به همراهِ همسر گرامی اش، یکی از معلّمانِ دلدادهِ عاشقِ فرزندانِ ایران زمین یعنی حاج خانم ظفری، هم بنیانگذارِ این مجتمعِ شریفِ آموزشی شدند و هم  بنیانِ این ساختمان زیبای آموزشی را برای همیشه نهادند. 
تسلّی بخش ِ خاطر ما انشاءالله آن باشد که استادِ ارجمندمان حاج آقا منصوری در جوارِ رحمتِ حقّ تعالی، از آرامش، وَجد و سُروری بی پایان بهره مند باشد. آمین یا ربَّ العالَمین. 

در شب ِ ۱۳ اردیبهشت ماه و در شانزدهمین سالگردِ این استادِ بزرگوار، با قرائتِ فاتحه ای و صلواتی بر پیامبر گرامی اسلام(ص) هم یادَش را گرامی داریم و هم روحَش را شاد کنیم.